Mam, we moeten weer even kletsen. Wat was dat nou vannacht? Niet de reactie waarop ik gehoopt had in ieder geval bij een eerste ontmoeting met mijn meiden. Vannacht vierden we mijn verjaardag. Iets te vroeg, maar hej, dat kan de pret niet drukken natuurlijk! Voor een feestje maak ik altijd wel tijd, zelfs als het er eigenlijk de tijd niet voor is. Oma was er ook, maar die was vooral bezig met het verorberen van snoepjes van een welbekend merk. Nooit geweten dat dit een voorliefde was van haar. Maar goed, in een droom is alles mogelijk. Dus dit ook. Ik vond het wel wat hebben dat jullie samen in een droom verschenen. Dat is nog niet eerder gebeurd.
Het was toch maar een droom?
Juist omdat het een droom was, was het mooi geweest als de ontmoeting met mijn meiden was verlopen zoals in mijn fantasie het geval was. Vol emotie en ontroering. Zo verliep het vannacht allerminst. Ik ben zelfs enigszins teleurgesteld. Verdrietig ook. Ja, ik weet het… dat is een beetje gek, want het was maar een droom. Toch werd ik wat gekkig en aangedaan wakker.
Je bleek niet dood!
Je was er om mijn verjaardag te vieren. Je bleek niet dood. Dat had je ons al die tijd doen geloven. Waarom precies weet ik niet. In mijn droom was het een gegeven en stond ik er niet te lang bij stil. Wel drong toen ineens door dat je mijn kinderen nog nooit had gezien en dit leek mij de uitgelezen mogelijkheid om je hen te laten zien. Opgetogen zocht ik mijn meisjes op en verkondigde een beetje van de hak op de tak dat je toch niet dood bleek, dat zij oma Jolanda nog nooit hadden gezien en of zij haar nu wilden ontmoeten. Veel informatie in korte tijd. Een beetje overrompeld reageerden ze alle drie ook opgetogen en leidde ik hen naar mijn moeder toe. ‘’Kijk mam, dit zijn mijn kinderen!’’ Nog voor ik de kans kreeg hun namen uit te spreken en elkaar in de armen te vallen en in een bubbel van ontroering kennis te maken, gaf ze kort terug dat ze nog iets moest doen, stond op en droop af.
Ik begreep er niets van
Dit was niet helemaal de reactie die ik had verwacht, maar er was niet de gelegenheid om hier uiting aan te geven. Ik had me ingesteld op een moeder die trots was. Eigenlijk twee moeders die trots waren, want ik was nu ook moeder en trots. Kan het zijn dat dat gevoel van trots je overviel en je confronteerde met de pijn van de moeder die jij had willen zijn, maar niet kon zijn en dat je dit niet toe kon laten en je daarvan afwenden veiliger was dan die onmacht er te laten zijn? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je niet trots was en je geen kennis wilde maken met jouw kleinkinderen. Die ook allemaal iets van jou in zich dragen. Net als ik.
De verbolgenheid was groot
Eenmaal wakker was de verbolgenheid groot bij mij. Hoezo moest ze nog iets doen?! Er was toch niets mooiers in de wereld dan je eigen dochter als moeder te zien en die prachtige schepseltjes te zien en te omarmen? Er is toch niets mooiers in de wereld dan te zien dat je dochter uit is gegroeid tot een evenwichtige vrouw en moeder en dat zij ondanks onze uitdagende verleden die moeder voor haar dochters kan zijn die zij ooit voor háár dochter had willen zijn? Of is dat nou exact wat ik zojuist omschreef en wat moeilijk toe te laten is?
Wat als je even wat verder kijkt?
Dat begrijp ik mam, dat begrijp ik. Maar weet je? Als je even iets verder kijkt, dan is dit het mooiste compliment wat je krijgen kunt. Want ondanks onze uitdagende verleden, heb ik dit toch aangedurfd. Daar had jij ook een bijdrage in. Misschien niet de bijdrage die je voor ogen had. Misschien was de moeder die jij was, wel de moeder die ik nodig had om zelf de moeder te kunnen zijn die mijn meisjes nodig hebben? Als dat zo is, dan is er toch geen mooiere uitkomst in de wereld dan deze en dit te mogen zien?
Tja, ik roep ook maar wat en vul dit in om het te begrijpen. Al was het maar een droom, dat is wel de enige situatie waarin alles wat onmogelijk is, toch mogelijk is. Dat dit niet uitpakte zoals ik het had willen zien, dat maakte me boos en verdrietig. Dat zelfs in mijn droom een fantasie niet mogelijk is.
Ze kennen je omdat ik jou ken
Mam, je hebt 3 prachtige kleindochters die jou in je hart hebben gesloten. Al hebben ze je nooit gezien. Ze kennen je omdat ik jou ken. Zonder op te scheppen… nee, niet nog een schep eten… ben ik de moeder voor mijn meisjes die jij voor mij niet hebt kunnen zijn. Tenminste, dat denk ik. In ieder geval iets in die richting… hoop ik? En is dat niet zo? Dan alsnog wel. Want ik heb naar eer en geweten alles binnen mijn macht gedaan. Maar ik weet ook dat mijn eer en geweten, niet die van een ander of die van mijn kinderen hoeven te zijn. Dan kunnen we daar later een mooi gesprek over voeren samen.
Jouw stem doorklinkt nog steeds
Soms hoor ik jouw stem doorklinken in de manier hoe ik tegen mijn meisjes praat. Wanneer een van mijn meiden hun eten wegwerkt als een bootwerker met een tijdsdruk waar helemaal geen sprake van is, volgt van mij altijd de vraag: ‘’Heb je het wel geproefd?!’’ Ze hebben nog steeds geen idee wat ik daarmee bedoel en ‘’Duimpje, duimpje’’ zorgt er nog altijd voor dat een boze blik in een rap tempo plaats maakt voor een lach die niet meer te onderdrukken valt. Waar hem dat dan in zit? Ik denk dat dit de magie van oma is.
Je had je kans om te shinen
Goed, genoeg… ik wijk uit. Straks gaat dit helemaal de kant uit van zoetsappig sentiment, terwijl ik gewoon even mijn frustratie wilden ventileren over hoe stom ik het vind dat jij zelfs in mijn droom niet even de perfecte moeder uit kon hangen. Nou had je je kans om te shinen en verpest je het!
Sukkel!
Graag wil ik dan even van de gelegenheid gebruik maken…
Als jij je moment niet pakt, wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om mezelf even een veer in mijn reet… eh, bips te steken en zeggen dat ik trots op ben op hoe ik mijn moederrol met horten en stoten vol overgave vervul en op onze 3 meiden die zich ontspruiten in geheel eigen persoontjes en… nee Juud… genoeg nu… het gaat weer die regenboog en unicorns kant op! Maar wilde het toch even gezegd hebben…
Doei mam, ga jij maar lekker andere dingen doen die veel belangrijker zijn dan een ontmoeting met mijn meiden. Stop je kop maar lekker in het zand, ik hoop dat het uitzicht mooi is. Ik kijk het beest liever in zijn bek. Zolang die adem maar wel te pruimen is.
Lees ook:
Onderonsje: De herinnering houdt jou levend (1)
Onderonsje: Ik vind jou stom! (2)
Onderonsje: Bijna 40 zonder jou (3)
Onderonsje: Zou jij me missen? (4)
Onderonsje: Je bent helemaal niet dood (5)
Onderonsje: Oma wilde niet meer leven (6)
Onderonsje: Oma wilde niet meer leven (7)
Onderonsje: Het leven kan zo mooi zijn, maar soms ook niet (8)
Onderonsje: Uit het oog, niet uit het hart (9)
Onderonsje: Mam, weet je nog? (10)
Onderonsje: Kinderlijke veerkrachtigheid (11)
Onderonsje: Uit het hoofd maar niet uit het hart (12)
Onderonsje: Jouw laatste woorden waren niet voor mij (13)
Onderonsje: Ik zie mezelf in jou (14)
Onderonsje: Omgekeerde rouw (15)
Onderonsje: Waar bleef je? (16)
Onderonsje: Tijd heelt niet alle wonden (17)
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe publicaties? Volg mij dan ook op Instagram: @judithevelien
