Ik loop enorm met mezelf te worstelen. Het is erg confronterend en verdrietig dat ik zo hard mijn best doe, het niet van de grond komt, het er niet uit komt en ik het allemaal niet bij lijk te kunnen benen. Met ieder vezeltje in mijn lijf zet ik mij in om de werkwijzen en werkprocessen waarmee ik op mijn werk te maken heb te begrijpen en op juiste wijze uit te voeren. Maar het lukt me niet, het beklijft niet, ik onthoud het niet, begrijp bepaalde volgordes en gevolgen niet. Ik kan het niet! Ik voel me een vis waarvan wordt verwacht dat het kan vliegen en dat kost zoveel energie en maakt me zo eenzaam en niet gezien.
In volle vertrouwen trad ik mijn onzekerheid tegemoet
Al tijdens het sollicitatiegesprek heb ik aangegeven dat het werken met systemen voor mij een beste uitdaging zal worden vanwege de dyscalculie waarmee ik te maken heb. Dat zorgt ervoor dat het eigen maken van nieuwe vaardigheden mij moeite kost en het zorgt ervoor dat automatiseren mij moeite kost en soms wellicht helemaal niet zal lukken. Ik ging de uitdaging aan en in volle vertrouwen trad ik mijn onzekerheid tegemoet. Ook omdat mijn leidinggevende in mijn geloofde en mij alle ruimte en kansen gaf dit stuk aan te gaan. Precies wat ik nodig had om die drempel te trotseren. Daar kwam bij dat ze mij vooral voor het andere stuk van mijn functie aan had genomen: in contact met medewerkers en hen opzoeken in het werkveld, begeleiden en coachen, onboarden, inwerken en alles wat daartussen valt. Waar mijn kracht ligt en waar ik ook echt energie van krijg.
Ik sta verbaasd van mezelf
De stappen die ik heb gemaakt zijn voor mij al een prachtige ontwikkeling en goud waard. Ik had nooit gedacht zulke stappen te kunnen maken, me bepaalde vaardigheden eigen te maken en ook nog te begrijpen. Ik heb mezelf echt doen verbazen. In positieve zin! Nooit ambieerde ik een leidinggevende rol en tadaa… here I am! Maar weet je? Ik ben dus helemaal geen leidinggevende, ik heb het niet in mij om mensen aan te sturen of aan te spreken. Ik sta graag naast mensen en vind het fantastisch om de verbinding te zoeken en ook te vinden en zo het beste in iemand tevoorschijn te halen. Niet alleen in die ander, ook in mezelf, want dat gaat twee kanten uit. Dát vind ik het allerleukste van mijn werk en ik weet ook dat ik daar goed in ben. Maar poh… dat andere stuk. Dat veegt me totaal onderuit. Ik denk ook dat ik op dat gebied nu op een punt aan ben gekomen dat er niet meer in zit.
Het heeft ook zo zijn voordelen…
Thuis lachen we erom als ik op maandag al niet meer weet wat we in het weekend hebben gedaan of dat ik me stort op een film die we al eens eerder hebben gezien. Je ziet, het heeft ook zo zijn voordelen. Wekelijks ben ik op dinsdagmiddag om 15:15 weer verbaasd als onze oudste dochter voor het keukenraam staat en haar jongere zusjes een half uur eerder al thuis waren gekomen van school. Het is haar 2e jaar op de middelbare en nog steeds zit dit nieuwe schema niet in mijn systeem. Als mijn wederhelft op een donderdagavond een borrel heeft voor zijn werk en ik pizza’s in de oven doe voor het avondeten moet ik iedere keer weer kijken hoelang de pizza’s er dan in moeten en op welke stand. Hetzelfde geldt voor die overheerlijke appeltaart die ik met enige regelmaat bak. Ik sla het niet op! Het lijkt telkens nieuwe informatie voor mij. Ik presteer het zelfs een eenvoudige Hollandse stamppot te verpesten wanneer er een schakeltje net even anders gaat dan anders waardoor mijn routine wordt verstoord. Het is me zonder grap weleens overkomen dat ik de airfryer aan heb gezet met alleen het bakpapier erin en zonder vlees en dan vervolgens verbaasd zijn dat er een brandlucht in huis hangt, terwijl de pakjes vlees gewoon op het aanrecht prijken. De keren dat ik me heb vergist in links of rechts, de tijd of een prijs van een bepaald product… het is allemaal niet op één hand te tellen. Met mij uiteten gaan is een feestje, je kunt me namelijk alles wijsmaken qua kostenverdeling. Autorijden met mij achter het stuur is ook een avontuur. Ha, dat rijmt! Daar waag ik me ook liever niet aan. Hoe vaak ik ergens mee bezig was, er iets tussendoor kwam of ik afgeleid werd en me compleet ergens anders op heb gestort om aan het einde van de dag te bedenken dat ik die eerste taak helemaal nog niet had volbracht. Zucht… dingen die ik niet onthoud of vergeet of een verjaardag die ik verkeerd op heb geslagen en dit vervolgens zo in mijn systeem zit dat ik ieder jaar die fijne vriendin op precies de verkeerde dag een felicitatie stuur en de juiste datum ook niet meer opgeslagen krijg in mijn systeem. Dan zijn er ook nog de momenten dat ik voor een ander compleet van de wereld lijk en niets mee krijg van wat er om mij heen gebeurt… ook als er tegen mij wordt gepraat. Nee, dat is geen desinteresse, ik hoor het dan oprecht niet en krijg het echt niet mee. Mijn focus die alle kanten op vliegt en lastig om mijn aandacht er tijdens een gesprek of overleg bij te houden. Lezen is niet aan mij besteed omdat ik het 5x terug moet lezen voordat ik opsla wat ik zojuist heb gelezen. Dat kost me bergen energie en geduld. Niets ontspannend aan voor mij. Ja, het is een hardnekkig defect! Zo staan er nog talloze ‘handige Harry’ voorvallen op mijn naam. Of nou ja…. Onhandige Harry voorvallen.
Dat ik überhaupt nog functioneer mag een wonder heten
Dyscalculie is meer dan wat onhandig zijn met cijfertjes en niet kunnen rekenen. Reken er maar niet op, nergens op! Dat omschrijft het beter. Alle handelingen die uit verschillende stappen of processen bestaan…cijfertjes, inzichten… het is een ramp voor mij. Dat ik überhaupt nog functioneer mag een wonder heten. Ik raak al van de kook als ik ergens eten moet bestellen voor meerdere personen of een afspraak moet maken voor de kinderen bij de tandarts. De uitspraak dat je van voren niet weet dat je van achteren ook nog leeft, vindt zijn oorsprong waarschijnlijk bij mij.
Het hoort bij me
Vaak kan ik erom lachen en heb ik helemaal omarmd dat dit bij mij hoort. Vooral in mijn privé, waar al mijn voorgaande voorbeelden qua miskleunen op zijn gebaseerd. Maar soms slaat die omhelzing door naar een wurggreep en ik vervloek het op het moment dat het mijn werkplezier en ontwikkeling in de weg gaat staan. Daarmee kan ik nog niet overweg.
Dat weet je nu toch wel?!
Hoe vaak ik wel niet te horen krijg: ‘’Dat weet je nu toch wel?!’’ of ‘’Weet je dat nu nog niet?!’’ Nee…. Ik weet het nu nog steeds niet en ga het ook nooit weten want het is telkens weer nieuwe info voor mij, die ik dus ook elke keer opnieuw moet verwerken. Dat doe ik niet expres en doe ik niet voor de lol en is voor mij net zo vervelend als voor een ander. Misschien wel net iets vervelender voor mij, want met deze ‘domme’ acties word ik iedere keer weer teruggegooid naar dat kind die zich lang heel dom heeft gevoeld. Een rot gevoel. Bovenal heel erg frustrerend want wat erin zit komt er niet uit en ik kan er niet uithalen wat erin zit.
Ik schrijf alles op
Uiteraard schrijf ik alles op. Dat werkt en helpt mij vaak heel goed en tegelijkertijd levert het ook weer een overkill aan informatie op en vergeet ik vervolgens dat ik het op had geschreven en waar ik het dan op had geschreven. Soms is het zelfs zo, dat ik mijn eigen aantekeningen niet meer kan volgen en niet meer begrijp hoe ik iets had bedoeld. Ik ben een ster in het creëren van chaos in mijn poging om juist overzicht te creëren.
Ik lach erom maar van binnen huil ik en mijn worsteling hierin is intenser dan ik eigenlijk toe wil geven…
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe publicaties? Volg mij dan ook op Instagram: @judithevelien
