Bewapend met een QR code waarmee zij zich aan konden melden bij de start van de avond-4-daagse, begaven onze jongste en middelste zich vorige week opgetogen naar het schoolplein aan het einde van onze straat. Dat was het startpunt en vandaaruit zouden zij samen met hun schare vriendinnen de barre tocht trotseren. Uiteraard voorzien van voldoende drinken en de nodige versnaperingen voor onderweg en met mooi weer in hun kielzog. What could go wrong?!
Mijn dochter mocht niet meelopen
Nog geen 10 minuten later belde onze middelste dochter in tranen op met de boodschap dat zij geen polsbandje kreeg die nodig was om deel te kunnen nemen. De reden hiervoor was dat zij geen volwassene bij zich had en dat was écht nodig om deel te kunnen nemen. Wat zullen we nou krijgen?! We hadden *&%$#@! toch keurig het inschrijfgeld voldaan. Hoezo krijgt ze dan *&%$#@! geen polsbandje zodat zij *&%$#@! mee kan lopen?! Wat was dit *&%$#@! nou voor kolder?! Dat was zo ongeveer mijn relaas. Daar had mijn dochter natuurlijk he-le-maal niets aan, maar het luchtte wel even lekker op.
Ik stelde haar gerust
Toen ik weer een beetje bij zinnen was, stelde ik haar gerust en gaf aan dat ik naar haar toe zou komen zodat ze gewoon haar polsbandje zou krijgen en alsnog mee kon lopen. Zoals het een geduldige en liefdevolle moeder betaamt.
Ze had al een polsbandje
Verhit kwam ik even later aan op het schoolplein waar ik mijn dochter al gauw vond. De stress die even daarvoor gewoon voelbaar was door de telefoon, leek nu als sneeuw voor de zon verdwenen.
Ik zat nog wel in een opgefokte verontwaardigingsmodus en vroeg haar waar we ons moesten melden voor dat polsbandje. Blijkbaar had het zichzelf al opgelost en had ze dat rottige bandje al om haar pols.
Aanmelden onder toezicht was dit jaar verplicht
Huh?! Waarvoor was ik dan in allerijl naar het schoolplein gesjeest?! Hoezo kreeg ze dat ding nu dan wel ineens? Ik begreep er geen*&%$#@! eh, geen snars meer van. De alleraardigste begeleider van het groepje schoof nu wat bedeesd naar voren en hield gepaste afstand. Ze legde voorzichtig uit dat aanmelden onder begeleiding van een volwassene dit jaar écht verplicht is. Want vorig jaar hadden zich verschillende incidenten voorgedaan waarbij kinderen zich onderweg nogal hadden misdragen en die hadden geen begeleider bij zich. Ze deed toen weer een stapje naar achteren en verdween in de menigte. Stonk ik ofzo? Zag ik er gevaarlijk uit? Waarom zo spastisch? Behalve van mij af, bijt ik niet.
Ik reageerde volledig volgens de richtlijnen
Omdat het andere kinderen ontbreekt aan een gedegen opvoeding en zich daardoor als ongeleide projectielen profileren, moeten mijn meiden hier de dupe van zijn? Dat is wat ik dácht, maar wat ik niet zei. Het kan zijn dat dit enigszins van mijn gezicht af viel te lezen maar ik reageerde wel pedagogisch verantwoord, sociaal wenselijk, begripvol, keurig, netjes en alles. Zoals een echte ontaarde moeder betaamt.
Eind goed al goed
Goed, kind had haar befaamde bandje en kon nu met een gerust hard meelopen. Ik had mijn rol als moeder met vérve vervuld en ik kon nu met een voldaan gevoel huiswaarts keren. Eind goed al goed.
Er viel een kwartje
Eenmaal thuis begreep ik de terughoudendheid van de begeleider ineens. O nee! Een sinkhole zou nu wel heel erg welkom zijn. Dan kon ik even verdwijnen. Hoewel ik de betekenis van schaamte al enige jaren kwijt ben, speelde het nu weer plotsklaps op. Ik vrees dat toen naar voren kwam dat mijn dochter geen polsbandje kreeg zonder begeleiding van een volwassene, ze mij in paniek opbelde toen zij naast die begeleider stond. Op de luidspreker…
Bang voor de uitkomst, besloot ik dit toch even bij haar te checken. Als ik zeg dat dit mijn reactie was: *&%$#@!
Dan weet je vast wel wat het antwoord was…
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe publicaties? Volg mij dan ook op Instagram: @judithevelien
