‘’Waar zie je jezelf over 5 jaar?’’ Een veelgehoorde vraag in situaties met betrekking tot je persoonlijke ontwikkeling. Bij mij kwam deze 5 jaar geleden ook met enige regelmaat voorbij. Want ik zat toen nog in een periode waarop dit voor mij op dat moment de absolute hamvraag was. Ik kreeg op den duur ook wel jeuk van deze vraag en moest er een beetje binnensmonds van spugen. Niets zo frustrerends als graag een beeld hebben van waar je over 5 jaar staat of waar je naartoe wilt en dat je dit niet weet en je dan deze vraag krijgt en dat daar dan ook een sociaal wenselijk antwoord op wordt verwacht, maar dat je ook heel graag zou willen dat je nu een paar jaar verder was zodat je wist hoe het er dan uit zou zien. Snap je?
Waar ga ik heen?
Dat ik mijn pad moest wijzigen, dat stond als een paal boven water. Welke richting dat op was? Dat moest toen nog blijken. In die periode verslond ik banen sneller dan ik een zak chips leeg had. Tijdens kennismakingsgesprekken kreeg ik dan ook weleens die prangende vraag voorgelegd. Het antwoord daarop had ik niet. Het lag op het puntje van mijn tong om te antwoorden met: ‘’Dat vind ik een goede vraag, ik zal er eens over nadenken.’’ Ik hoopte dan te zijn waar ik moet zijn, al had ik geen benul waar dat dan zou zijn.
Het antwoord begint zich te ontvouwen
Nu ben ik 5 jaar verder en begint het antwoord zich te ontvouwen. Ik denk dat ik nu op de plek ben waar ik 5 jaar geleden naartoe wilde. Het antwoord lag verborgen in de weg ernaartoe. Er is geen routeplanner die hier in kan ondersteunen of voorspellen. Het was gewoon gaan met die banaan.
Laat dat gewoon maar weg
Hoewel, laat dat ‘gewoon’ maar weg. Want onderweg ben ik heel wat tegengekomen. Vooral mezelf. Dat was ook precies waar ik zo naar snakte. Al kon ik dat toen nog niet zo verwoorden. Dat was onder andere een onderdeel van de verrassing die pas gaandeweg zichtbaar zou worden.
Ik ging mijn hart volgen
Het pad dat ik volgde, dat klopte niet meer. Dat was de enige accurate informatie die ik had en waar ik het mee moest doen. Er restte mij daarom niets anders dan mijn hart te gaan volgen. Want dat klopt altijd. Als het pad dat je volgt je niet meer brengt waar je heen moet, dan is het je hart die je de weg moet wijzen. Dus niet alleen je hart klopt, clichés ook. Misschien die dan ook maar gaan volgen om mijn nieuwe route te kunnen bepalen. Een kleinigheidje hierbij was dan wel dat ik werkelijk geen idee had hoe je dat dan doet; je hart volgen. Dat kleinigheidje bleek toch best wel een ding waarin ook weer de nodige uitdagingen lagen verscholen.
Tijd voor positieve verbazing
Was het, het waard als ik terug kijk op de afgelopen 5 jaar? Hell yeah! Zou ik van mijn pad af zijn geweken als ik van tevoren had geweten wat me allemaal te wachten stond? Hell no! Daarom is het maar goed dat ik niet alles van tevoren weet. Want dan zou ik mezelf nooit het diepe in hebben geslingerd. Dat ik in die val ook nog voor de leeuwen werd gesmeten was ook een complete verrassing. Maar ik heb de diepte doorstaan, de leeuwen getemd en de beren zijn van de weg. Weetje wat nou het grappige is? Ik bleek zelf de grootste beer en we weten allemaal wat er gebeurt als je de leeuw in zijn bek kijkt… Of tenminste, ik nu wel! Nu is er ruimte om de positieve verbazing over mezelf te laten zegevieren.
Mijn demonen zijn nu bang voor mij!
Ik heb stappen gemaakt, me dingen eigen gemaakt en nieuwe dingen geleerd, waarvan ik nooit had gedacht het te kunnen of het leuk te vinden. Ik heb kortemetten gemaakt met demonen uit mijn verleden die mij er lange tijd van weerhielden om in mijn kracht te gaan staan. Nou ja, ik weet niet of ik er kortemetten mee heb gemaakt. Laten we het erop houden dat ik heb leren lachen samen met mijn demonen. Mijn voormalige demonen zijn nu bang voor mij! Ik heb het onuitputtelijke vertrouwen van anderen in mij mogen voelen en ervaren. Ik werd gezien, erkend, gedragen en geaccepteerd. Ik kreeg de ruimte om te struikelen, me te herpakken, bang te zijn en om te leren en te groeien. Dat was allemaal zo nieuw en zo helend. Vooral dat ik het zelf toe kon laten.
Het was ook afzien
In de afgelopen 5 jaren heb ik ook regelmatig momenten gehad dat ik me compleet verloren voelde en weer zo terugverlangde naar veiligheid, vertrouwen, zekerheid en plezier. Ik zag in dat je ‘in je comfortzone’ net zo hard nodig hebt als ‘uit je comfortzone’ gaan. Het was vaak ook vreselijk afzien, overweldigend, eng, spannend, verdrietig. Ik moest dwars door mijn angst en onzekerheid heen en verzuipen in al het nieuws wat mij op mijn pad kwam en er maar op vertrouwen dat het goed was. Het kostte bergen energie en het duurde een tijdje eer ik er ook weer energie voor terug kreeg. Dat punt is nu aangebroken.
Ik kan nu de vruchten plukken
Ik kan nu de vruchten plukken van al die zaadjes die ik 5 jaar geleden heb gezaaid. Geen idee wat ik toen in de grond had gestopt en wat daaruit zou komen, maar dat begint nu steeds zichtbaarder te worden. Blijkbaar heeft het een reden wanneer de vraag waar je over 5 jaar staat, niet beantwoord kan worden. Het zet aan tot beweging en beweging is nodig om verder te komen of ergens anders te komen dan waar je was.
Is het je waard?
Wanneer de stap wordt gemaakt om van het huidige pad af te stappen omdat het nier meer past, zou de vraag niet moeten zijn waar je jezelf over 5 jaar ziet, maar of je het aandurft om het grote niets in te springen en al wat vertrouwd voor je is voor het onwetende te verruilen. Ben je er klaar voor om te verdwalen en je daaraan over te geven en wat heb je ervoor nodig om dat aan te gaan? En nog belangrijker: is dat het je waard?
Het beste antwoord…
Waar sta ik over 5 jaar? Ik weet het niet. Ben ik nu waar ik 5 jaar geleden naartoe wilde? Yes! Al wist ik dat toen nog niet. Het beste antwoord die ik kan geven op de vraag, ‘’Waar zie jij jezelf over 5 jaar?’’ is: Vraag me dat over 5 jaar nog maar eens. Dan heb ik het antwoord.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe publicaties? Volg mij dan ook op Instagram: @judithevelien
