Lieve mama,
Het is weer even geleden dat wij een onderonsje hadden. Allereerst: de beste wensen voor 2026. Al klinkt dit ergens ook wel een beetje raar. Maar de reden dat ik dit aanhaal heeft met de jaarwisseling te maken. Want eigenlijk is oudejaarsavond tot dusver ieder jaar een moment geweest waarin jij ook een plekje had. In mijn hart en in mijn hoofd. Ieder jaar kwam je ergens wel even in voorbij. Gemis werd dan afgewisseld met allerlei andere gedachten en gevoelens die binnen de kaders van dat gemis passen. Leegte. Die welbekende lege stoel.
Ik praat een beetje in raadsels
Dit jaar was er iets geks aan de hand en ik schrok daar een beetje van. Temeer omdat het besef moment dat het dit jaar anders was, pas op nieuwjaarsdag binnen kwam. Ja, ik weet het, ik praat een beetje in raadsels. Goed, voor de draad ermee. Ik moet bekennen dat je dit jaar helemaal niet in mijn gedachten was. Wel in mijn hart en volgens mij ben ik nu op een punt aangekomen dat je in mijn hart kunt zijn, zonder dat mijn hoofd hiermee bezig is. Snap je wat ik bedoel? Dat vond ik een gekke gewaarwording. Omdat ik me hier helemaal niet schuldig om voelde. Misschien is ‘gekke gewaarwording’ niet helemaal de juiste omschrijving want dit zegt volgens mij juist iets heel gezonds. Al klinkt dat ook weer een beetje wazig. Wat ik daarmee probeer te zeggen is dat ik steeds meer op dat enge punt kom van daadwerkelijk loslaten. Nou ja eng, het is vooral bevrijdend. Het is eng om dit toe te laten. Dat wel.
Ik ben doorgegaan zonder jou
De lege stoel was er niet meer. Ik ben doorgegaan zonder jou. Als ik dat hardop zeg dan komt dit binnen. Het blijft zo nu en dan nog steeds onwerkelijk dat ik geen moeder meer heb, dat jij er niet meer bent. Niet meer in mijn hoofd bent, alleen in mijn hart. Ik kom erop terug… dat is wel een hele gekke gewaarwording! Want je hebt daar zolang gewoond!
‘’Als onwerkelijk werkelijk wordt,
Judith Evelien
dan verhuis je van hoofd van naar hart.’’
Onwerkelijk dat jij dood bent is tegelijkertijd ook weer werkelijk. Als onwerkelijk werkelijk wordt, dan verhuis je van hoofd naar hart. Daar zul je altijd blijven. Zoals ik net al zei, je hebt er zolang gewoond dus dit voelt een beetje als een soort van lege nest syndroom. Maar dan anders? Of is dit ook weer een vorm van afscheid. Maar ook weer anders?
Vasthouden om niet los te laten
Hoe dan ook, het voelt goed. Al is dit wel een gebied die ook nog wat onwennig voelt omdat dit gebied lang verboden terrein was voor mij. Of niet toegankelijk. Je ziet, ik ben nog een beetje een weg aan het vinden die kloppend is. Toch nog een beetje vasthouden om niet helemaal los te laten. Hoewel ik heel goed weet dat wat in mijn hart zit, voor altijd bij mij blijft.
Lees ook:
Onderonsje: De herinnering houdt jou levend (1)
Onderonsje: Ik vind jou stom! (2)
Onderonsje: Bijna 40 zonder jou (3)
Onderonsje: Zou jij me missen? (4)
Onderonsje: Je bent helemaal niet dood (5)
Onderonsje: Oma wilde niet meer leven (6)
Onderonsje: Oma wilde niet meer leven (7)
Onderonsje: Het leven kan zo mooi zijn, maar soms ook niet (8)
Onderonsje: Uit het oog, niet uit het hart (9)
Onderonsje: Mam, weet je nog? (10)
Onderonsje: Kinderlijke veerkrachtigheid (11)
Onderonsje: Uit het hoofd maar niet uit het hart (12)
Onderonsje: Jouw laatste woorden waren niet voor mij (13)
Onderonsje: Ik zie mezelf in jou (14)
Onderonsje: Omgekeerde rouw (15)
Onderonsje: Waar bleef je? (16)
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe publicaties? Volg mij dan ook op Instagram: @judithevelien
