Ik voel de drang om even ongegeneerd en schaamteloos te ventileren. Waarom? Omdat ik me al tijden onwijs kut voel. Ook als ik mijn handen uit mijn broekzakken haal! There, I said it. Lichamelijk en tussen de oortjes. Ik zit er gewoon niet lekker in. Dat heeft vooral met hormonale disbalans te maken en ik word helemaal knettergek van mezelf. Mijn omgeving ook geloof ik.
Vorig jaar ging ik écht even niet goed
Vorig jaar de stap naar huisarts gemaakt omdat ik toen écht even niet goed ging. Mooi hormoon kuurtje meegekregen zodat aangevuld kon worden wat bij mij ontbrak. Dan heb ik het niet over schaamte, ruimtelijk en rekenkundig inzicht, mijn grensoverschrijdende humor en opmerkingen, mijn verknipte karakter en ga zo maar door. Want daar valt nou eenmaal niets meer in bij te stellen of te herstellen. Dit deed inderdaad wel wat, haalde de scherpe randjes eraf. Eindstand nu: dat is het ook wel.
Ik voel me doorlopend kut
Ik kom nu tot de conclusie dat ik me eigenlijk continu en doorlopend kut voel. Lichamelijk. We weten allemaal wat het mentaal met je doet als je lijf niet meewerkt. Waar ik dan last van heb? Een katergevoel welke maar niet eindigt. Omdat ik toch al met een katergevoel ben gezegend ben ik voornemens om dan ook maar daadwerkelijk aan de alcohol te gaan. Dan heb ik er in ieder geval ook nog de geneugten van.
Ik heb wallen waar je op kunt lopen
Heel soms word ik even beloond met een relatief goede nacht en een dag dat ik goed in mijn energie zit om de dag erna weer in een diep dal te flikkeren. Dus waarom zou ik een keurig ritme aanhouden en lekker op tijd naar bed gaan? Dan maar gewoon tot het gaatje en het bijzondere ervan inzien dat ik wallen heb waar je op kut…ik bedoel, kunt…lopen.
Het ligt op het puntje van mijn tong
Brainrot…o kijk, daar ga ik al! Correctie: brainfog waardoor ik de meest random dingen vergeet of dat ik niet op woorden kom die dan wel op het puntje van mijn tong liggen. Daar blijven ze dan vervolgens ook liggen. Nou ja, kort samengevat: ik functioneer totaal niet! Maar hej, deze situatie lokt bij mij dan wel weer uit dat ik woorden geef aan woorden zonder er woorden aan te geven. Hoe creatief en magisch is dat! Het is net zo mooi als dat dit he-le-maal kut is!
Overspannen is het nieuwe ontspannen
Regelmatig word ik overvallen door een gevoel van onrust en stress die tegen een paniekaanval zit, zonder een aanwijsbare reden. Ontspannen op de bank is er niet meer bij. Overspannen op de bank wel. Dat is voor mij nu het nieuwe ontspannen. Volg je het nog? Ik hoef in ieder geval geen marathons meer te lopen, want dat doe ik nu dagelijks al. Voor mijn gevoel dan. Omdat lichaamsbeweging een belangrijke bijdrage kan zijn voor een goede nachtrust, kan ik deze in dit kader mooi afvinken.
Stabiel onstabiel
Dan heb ik die klap op de vuurpijl nog niet eens onder de aandacht gebracht. Mijn heerlijke moodswings die van voor, naar achter, van links, naar rechts gaan. Is daar niet ook een liedje van?! En dan nu nog het allermooiste wat mijn leven ook een beetje spannend houdt. Living on the edge! Ik ben op een punt aanbeland dat die rode vlag zich aandient wanneer die daar zin in heeft. Houdt wel lekker die stemming die alle kanten opvliegt in stand. Dus op een gekke manier zorgt de disbalans ook weer voor balans. Stabiel onstabiel. Ofzo.
Om ook eens een positief tegengeluid te geven wil ik toch ook even benoemen hoe bijzonder ik deze nieuwe levensfase vind. Bijzonder kut vooral. Hoelang kon het ook al weer duren?
