Deze week is het Wereld Suïcide Preventie week. Voor mij een week waar ik altijd wel even bij stil sta. Vaak voel ik dan ook wel de drang om er iets over te schrijven en te delen. Nu merk ik echter dat ik er niet alleen stil bij sta maar dat het ook stil is in mij.
Het is bijna 19 jaar geleden
In oktober is het 19 jaar geleden dat mijn moeder een zelfverkozen dood stierf. Nog even en dan is ze langer uit mijn leven dan dat ze in mijn leven was. Als ik daaraan denk, dan word ik stil…
Ik laat het maar toe
Iedere keer als ik denk dat er berusting is of dat het oké is, komt er wel weer een laag of verdieping bij, waardoor het gemis een geheel andere betekenis krijgt. Waar het ene deurtje dicht gaat, gaat er ergens anders onherroepelijk weer een ander deurtje open en wordt gemis en verdriet weer naar een ander niveau getild. Ik laat het maar toe en weet nu inmiddels wel een beetje hoe het werkt. Al word ik ook echt nog weleens verrast hoor, door een luikje dat ineens opduikt. Het is prima. Zo blijft ze in mij nog heel levendig en voelt ze dichtbij. Ik doorsta het in stilte.
Rouwen blijft
Rouwen is een proces dat mijn leven met mij meegroeit. Daar heb ik me bij neergelegd en waar ik vrede mee heb. Zoals vele dingen in het leven komen en gaan, zo is dat niet met rouwen. Rouwen komt en gaat niet. Het blijft. In stilte.
Stilte kan oorverdovend luid zijn
Dat is een ander verhaal als ik denk aan de stilte waarin mijn moeder heeft geleden. De eenzaamheid, de uitzichtloosheid. Wat kan stilte dan oorverdovend luid zijn. Een verraderlijke stilte waarmee je je geen raad weet. Je vijand en tegelijk je vriend? Zou ze zonder die stilte nog steeds haar keuze hebben gemaakt? Kúnnen maken? Was het de stilte die haar geheim bewaarde? Was het de stilte waar ze het pact mee sloot? Had ze die stilte nodig waardoor haar keuze uiteindelijk definitief werd? Misschien niet. Misschien ook wel. Want helemaal stil is ze nooit geweest. Ze heeft woorden gegeven, ze heeft woorden gedeeld. In een poging die stilte de baas te zijn. Stilte kruipt waar het niet gaan kan…
Het antwoord ligt verborgen in de stilte
Was het haar verlangen om niet meer te lijden of was het haar verlangen om niet meer te leven? Ik zal het nooit weten omdat het antwoord ligt verborgen in stilte want daar waar woorden niet uit worden gesproken of tekort schieten, neemt stilte het over. Toch denk ik dat ze het lijden niet meer aankon en dat vooral daar haar overweging in heeft gezeten. In stilte.
Soms zegt stilte meer
Als er wordt geschreeuwd of woorden worden gegeven, wil dat niet altijd zeggen dat deze woorden worden ontvangen en begrepen, dat iemand wordt gehoord en dat er wordt geluisterd. Soms zegt stilte meer dan wanneer het uit wordt geschreeuwd. Het is de kunst te kunnen horen door de stilte heen en de stilte te horen in een schreeuw. Om hulp.
Mam, ik mis je. In stilte.
Als pijn in stilte wordt gevoeld
Judith Evelien
en
stilzwijgend wordt doorstaan.
Als stilte niet doorbroken wordt
blijft uitzichtloos lijden bestaan
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe publicaties? Volg mij dan ook op Instagram: @judithevelien
❤️